Klëka

Z Wikipedia
Skòczë do: nawigacëji, szëkbë

Klëka (téż: kòzeł) – mòcno pałãgòwatô krëczew, colemało jałówcowô, z przëwieszoną do ni kôrtką papiora, w chtërny dôwni szôłtës zwòłiwôł karno na naradã abò pòdôwôł do pùblëczny wiédzë jaczés ògłosë[1]. Kleka bëła znankòwnym przëkładã tradicyjny kaszëbsczi lëdowi kùlturë.

Dzysô, czej takô krëczew wëszła z ùżëcô, pòzwą „klëka” òkresliwô sã w kaszëbiznie sam ògłos[1].

„Pomerania” w 2016 pòjinfòrmòwa, że Małgòrzata Wòzniôk, szôłtëska Sławùtowa, wëcmanim z mieszkańcama ti wsë jesz wcyg piastëją stôri zwëk rozkòscérzaniô wiadłów, np. ò pòdatkach, za pòmòcą drzewianégò kòzła[2].

Przëpisczi[edicëjô | editëjë zdrój]

  1. 1,0 1,1 Bernard Sychta, Słownik gwar kaszubskich na tle kultury ludowej, t. II, Wrocław etc., 1968, s. 162.
  2. Kòzeł, „Pomerania” 2016, nr 10, s. 27.