Sulãcyn
|
Sulãcyn
|
|||
|---|---|---|---|
|
|||
|
Spòdlowé pòdôwczi
|
|||
| Wòjewództwò | lubùsczé | ||
| Wiéchrzëzna | 8,56 km² | ||
| Pòłożenié | 52°26'N 15°06'E | ||
| Lëdztwò (31.12.2021) | 9864 | ||
| Czerënkòwi numer | (+48) 95 | ||
| Pòcztowi kòd | 69-200 | ||
| Rejestracyjné tôfle | FSU | ||
|
Administracjô
|
|||
| Bùrméster | Dariusz Ejchart | ||
|
Adresa
|
|||
|
ul. Lipowa 18
69-200 Sulãcyn |
|||
.jpg)
Sulãcyn (pòl. Sulęcin, niem. Zielenzig) – to krézowé gard w lubùsczim wòjewództwie, sulãcyńsczim krézu krézu ë gardowò-wsowi gminë Sulãcyn.
Wedle pòdôwków GUS z 31 gòdnika 2021 r. gard miôł 9864 mieszkańców.
Historiô
[edicëjô | edituj kòd]Gard rozwinął sã ze słowiańsczi tôrgòwi òsadë na krziżowiszczu szlachów Frankfùrt nad Òdrą – Pòznanié, Krosno Òdrzańsczé – Gòrzów Wiôlgòpòlsczi. Do XII stalata nalezôł sã we władanim piastowsczich ksyżãtów Śląska. Henrik Brodaty przekôzôł gard razã z 10 wsama Mroczkòwi z Pògòrzeli, chtëren z kòlé òddôł gò w 1244 rokù templariuszóm. W 1258 rokù przeszedł pòd brandenbùrsczé panowanié. W 1269 rokù Otto, brandenbùrsczi margrabia, wëstawùł w Sulãcënie zómk. Pòlsczé władztwò nastało tu znowa pò wëbùchù wòjnë ò przënôleżnotã lëbùsczi zemi w 1319 rokù. Sëgnãłë tu na czile lat grańce głogòwsczégò ksyżstwa. W 1322 rokù piastowsczi ksyżëc Henrik IV Wierny w blësczich Lëbniewicach zatwiérdzôł prawa joannitów do gardu i zómkù z òkòlim[1]. Władalë òni gardã ë òkòlim aże do 1810 rokù – do sekùlarizacëji. Brandenbùrgiô òdzëska gard w 1326 rokù. Òd 1373 do 1415 rokù gard béł pòd panowanim Lëksembùrgów.
Òd 1415 rokù, aże do kùńca I swiatowi wòjnë nad gardã panowalë Hohenzollernowie.
W 1574 rokù w Sulãcënie doszło do zéńdzeniô udawającégò sã do Warszawë orszakù Henrika Walezégò z pòwitalną delegacëją pòlsczi szlachtë. W 1657 rokù przez gard przeszła òdwetowô ekspedycëjô Stefana Czarniecczégò procëm Brandenbùrgii. W czasu napòleońsczich wòjnów w 1806 rokù gard nalezôł sã pòd òkùpacëją Francuzów.
Pòdôwczi
[edicëjô | edituj kòd]- Lëdztwò gardu: 9864 (31.12.2021)
- Wiéchrzëzna gardu: 8,56 km2
Przëpisë
[edicëjô | edituj kòd]- ↑ Edward Rymar, Rywalizacja o ziemię lubuską i kasztelanię międzyrzecką, w: Śląski Kwartalnik Historyczny Sobótka, nr 4/1979, s. 489.
Bùtnowé lënczi
[edicëjô | edituj kòd]
Commons: Sulãcyn – Zbiérk òdjimków na Wikimedia Commons
- 🚧To je blós ùzémk artikla. Rôczimë do jegò rozwicégò.