Brëkòwnik:Akanthak

Wiérzta Tadeùsza Różewicza „Lëst do lëdożérców”. Bëc człowiekã dzysô je to nadanié, wedle mie, i drãdżé, i narôz letczé. Òno nie brëkùje wiôldżich sprawów, leno zwëczajniégò, le dobrégò żëcégò kòżdégò dnia. Dlôcze wic tak mało je dzys lëdzy, a tak wiele „lëdożérców”, ò chtërnëch pisze pòéta Różewicz? Dzysdniowi swiat, dzysdniowô lëdzczëzna to zamkłô na problemë, cerpienié, kłopòtë i pòtrzëbnotë jinszich spòlëzna. A ten dzysdniowi „lëdożérca” to kòżdi człowiek zazdrzóny w sebie, zëmny, chtëren stracëł hierarchiã wôrtoscë i wszelejaczé wespółczëcé, chtëren dbô blós ò sebie i zgrôwô do célu, nie dającë bôczeniégò na jinszich. Krótkò rzeczącë – egòista. Ón wcyg pówtôrzô:

mój żôłądk mój włos

mój odtłok mòje bùksë

mòja białka mòje dzecë

mòje zdanié”. Gdze më mòżemë trafic na taczich lëdzy? A chòcbë w banie czë aùtobùse. Jaczis człowiek pòczestno pitô ò wòlny plac. Jaką reakcjã wëwòłuje to pëtanié? – „zdrzenié wôłkem”. Miast miłégò ùsmiéwkù i pòkòzania placu, je niechcenié i niecerplëwòta. Równak bana to nie je jeden môl – jistno bãdze i w żdalni ù doktora, i ù gòlôrza, czë w elektriszu. A to prawie zdarzenia, chtërne wëpôłniają codzénné żëcé kòżdégò człowieka, rozsądzają ò tim, kim më jesmë – człowiekã czë lëdożércã.