Pùstczi

Z Wikipedia
Skòczë do: nawigacëji, szëkbë
Pùstczi

Pùstczi[1]- môl zamieszkóny przez mało lëdzy np. gbùrów za wsą. Niejedny gódają, że to mòże bëc môl nijak nie zamieszkóny, jinaczi: bezlëdzé, pùstkòwié, pùstkòwizna, głëszëzna, głëszô dzëwizna. Szpôsowno abò zgardlëwie mòże rzec na nie: barabónë, përdëgónë, pùtawë, jôchë, pajączi (pajądżi), pajiczënë, pajónë, pòjéwczi (pòjówczi, pùjawë), wëgwizdowò, zarzëcé, dzura, òsék, sowińc (tzn. tam, gdze le sowë knipią); „zapadłô” wies, zapadłé (dzëczé) stronë. Pùstczi mògą òznôczac téż òkòlé dalek w kraju. Dzys czãsto zastãpiwô sã 'pùstczi' słowã 'wëbùdowanié' (pòlsczi: 'przysiółek', 'wybudowanie za wsią').

Pòjãcé "Pùstków" stało sã wôżną figùrą w ùtwórstwie Jana Drzeżdżona, òsoblëwie w Twarzë Smãtka.

Przëkładë zdaniów:

"Mieszkac w pajiczënach"[2]. "Głëszô, jakbë chto òczarził"[3]. "Nie wiém, jak ti lëdzë na taczim bezludkòwim mògą mieszkac?"[4].

Dopisënczi[edicëjô | edytuj kod]

  1. hasło òprôcowóné na spòdlim Słowarza pòlskò-kaszëbsczégò E. Gòłąbka
  2. B. Sychta, Słownik gwar kaszubskich
  3. S. Ramułt, Słownik języka pomorskiego, czyli kaszubskiego
  4. E. Gòłąbk, Słowôrz pòlskò-kaszëbsczi
Wiki-puzzle 34px.png To je blós ùzémk artikla. Rôczimë do jegò rozwicégò.